Op een avond ging mijn telefoon…. het was Buurtbemiddeling. Buurtbe.. wat zei ik?
Ik had een meneer aan de telefoon die mij vertelde dat hij graag wilde bemiddelen tussen mij en de buurvrouw. Nou dat wilde ik helemaal niet, waar bemoeide hij zich mee.
Maar daarmee was Buurtbemiddeling niet weg. Ik kreeg brieven met uitleg over de bemiddeling en ook werd ik weer gebeld. Ook de politie en de huisbaas kwamen langs.
Uiteindelijk heb ik gekozen voor de bemiddeling. Het gesprek met de buurvrouw was verhelderend. Er zijn afspraken gemaakt en het probleem was de wereld uit.
Ik had veel eerder aan de bemiddeling mee moeten werken.
Tijdje later werd ik gevraagd of het niet iets voor mij was om bemiddelaar te worden.
Lijkt me wel moeilijk:
Buren, ruzie, problemen, klachten……….En ik ..er tussen komen!!!!!???
Dat is niet makkelijk.
Eigenlijk waarom niet, Toen heb ik gezegd ok ik ga het wel proberen… of gewoon doen.
Eerst moest ik een cursus doen van 6 dagdelen, dat viel flink tegen maar na veel oefenen kreeg ik de smaak te pakken.
Nu meer dan ander half jaar bemiddel ik, binnen deze periode heb ik veel zaken gedaan. De meeste zijn met succes afgerond, en met zulke resultaten word je alleen maar blij, zo tevreden dat je gewoon door gaat met bemiddelen.
Voor elke bemiddeling moet je de partijen apart uitnodigen voor een gesprek, daarna komt het derde gesprek. Dit gaat niet altijd zo makkelijk, zelf vind ik dit het aller belangrijkste gesprek.
Onder onze begeleiding worden hier twee kanten van het verhaal verteld, vaak met veel emoties. Het zijn de emoties die ook het begrip brengen en van daaruit komt de oplossing en de afspraken. Je weet als bemiddelaar dat het goed zit tussen de buren als daarna er nog een tijdje wordt doorgepraat over andere zaken dan de overlast. Ditjes, datjes de kinderen, het weer.
Is dat niet leuk om te doen….. voor mij wel.
Iedere bemiddelaar mag trots op zichzelf zijn, ik ben het in ieder geval wel!
